Ας μπούμε λοιπόν στη θέση των ανθρώπων που μαζεύονται σε ένα μεγάλο κίτρινο κτίριο εκεί στο κέντρο της Αθήνας. Χαζογελάνε, χτυπούν παλαμάκια, μιλάνε σαν ρομπότ, εκνευρίζονται για πράγματα που δεν θα έπρεπε να εκνευρίζονται και θυμίζουν πάρα πολύ κακοσχεδιασμένα καρτούν περασμένων δεκαετιών.
Ξέρουν γιατί πράγμα αποφασίζουν; Ξέρουν αν αυτή είναι η καλύτερη λύση για όλους; Ξέρουν πως επηρεάζει τον κόσμο και την καθημερινότητα του; Η απάντηση είναι όχι και αυτό γιατί οι περισσότεροι από αυτούς είναι συνταξιούχοι με τα καλύτερα χρόνια πίσω τους και τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους εξασφαλισμένα για πολλά πολλά χρόνια.
Η σπίθα για ζωή έχει χαθεί εδώ και καιρό από τα μάτια τους και οι συνθήκες που αποτελούν τα συστατικά για μια καλύτερη ζωή δεν τους είναι πλέον γνωστές.
Αυτές οι συνθήκες κάθονται σκονισμένες σε παλιές αναμνήσεις, που στην καλύτερη περίπτωση επιστρέφουν ξεθωριασμένες για πολύ λίγο και στη συνέχεια εξαφανίζονται δίνοντας τη θέση τους σε μία ρεαλιστική από τη μία πλευρά, αλλά χωρίς καμία αίσθηση ανθρωπιάς, αντιμετώπιση της ζωής.
Είναι όλοι οι βουλευτές ίδιοι; Όχι βέβαια. Λυγίζουν όμως όλοι στο τέλος; Ναι. Με διαφορετικά κίνητρα μεν αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Και όταν το αποτέλεσμα χτυπάει τους πολλούς, αυτό που όλοι πρέπει να κάνουμε είναι να γίνουμε διαφορετικοί από αυτούς.
Να αλλάξουμε εμείς πριν μας αλλάξουν αυτοί. Να γίνουμε κάτι που δεν θα μπορούν να το αντιμετωπίσουν με συμβατικά μέσα.
Δεν ξέρω πως, αλλά όταν περίμενα στη σειρά μου σήμερα στο ATM και ένας τύπος με σκούντηξε φιλικά για να μου πει ότι είχα έρθει πιο πριν και έπρεπε να ήμουν μπροστά από αυτόν, σκέφτηκα ότι κάτι μπορεί να γίνει.
Ας είναι. Κάθε μέρα που είμαστε ζωντανοί σε αυτό τον κόσμο που θα προτιμούσε να είμαστε νεκροί ή άντε το πολύ πολύ ζόμπι, μας δίνει την ευκαιρία για ένα καινούργιο ξεκίνημα.
Και τι ωραία που είναι τα νέα ξεκινήματα ε;
δ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου